magical world natalia rizou

Θυμάμαι πάντοτε με συγκίνηση τις ατελείωτες ώρες που περνούσα με τη μαμά μου στο σκοτεινό θάλαμο. Ήμουν πέντε χρονών όταν την ακολούθησα για πρ
ώτη φορά σε αυτό το μυστ
ηριώδες μέρος όπου το φιλμ γινόταν φως και εικόνα. Με έναν παράξενο τρόπο, η μαγεία δεν χάθηκε όταν μεγάλωσα. Δεν χάθηκε ούτε όταν το φιλμ έδωσε τη θέση του στις περίπλοκες αυτόματες ψηφιακές μηχανές στριμώχνοντας το σκοτεινό θάλαμο σε μια γωνίτσα του μυαλού όπου ζουν οι πιο γλυκιές αναμνήσεις.
Σήμερα πια, οικογενειακή φωτογράφος κι εγώ όπως η μαμά μου, κοιτάζω μέσα από το φακό και ώρες ώρες νομίζω πως βλέπω τις ίδιες εικόνες που την έκαναν να ενθουσιάζεται. Πλέον μπορώ κι εγώ να ανακαλύψω ανάμεσα σε χίλια το πιο ξεχωριστό χαμόγελο, το πιο τρυφερό βλέμμα, εκείνο το αδιόρατο σφίξιμο του χεριού που προδίδει τα όνειρα και την αγάπη αυτής της οικογένειας που έρχεται σε εμένα για να αιχμαλωτίσει στην αιωνιότητα έστω μία μικρή στιγμή της ευτυχίας της. Αληθινές στιγμές, αληθινές σχέσεις περνούν μπροστά από την κάμερά μου, καθώς υπομονετικά περιμένω για ώρες μέχρι να πετύχω τις μοναδικές εκείνες φωτογραφίες που θα συντροφεύουν τις οικογένειες για πάντα.
Ναι, το ξέρω, κοιτάζουμε το παιδί μας και νομίζουμε ότι ποτέ δεν θα ξεχάσουμε τα γαλανά μάτια του, το απαλό χνούδι στο κεφαλάκι του, τη μεταξένια επιδερμίδα του και τα μικροσκοπικά δαχτυλάκια του. Αυτό είναι πέρα για πέρα αληθινό. Είμαι μητέρα δύο παιδιών 6 και 8 ετών και θυμάμαι ακόμη κάθε λεπτομέρεια της ζωής τους. Όμως δεν μπορώ αυτή τη μνήμη να την αποτυπώσω εκ των υστέρων. Με το πέρασμα των χρόνων διαπίστωσα πως η προνομιακή σχέση μου με την κάμερα λόγω της επαγγελματικής ιδιότητάς μου, μού χάρισε υπέροχες φωτογραφίες που μέσα σε μόλις λίγα χρόνια έχουν αποκτήσει ξεχωριστή θέση στην καρδιά όλης της οικογένειας.
Δεν μπορώ να περιγράψω τα συναισθήματα που με κατακλύζουν όταν σκέφτομαι πως αυτές τις φωτογραφίες θα τις κοιτούν τα παιδιά μου μεγαλώνοντας καθώς θα χαράζουν τον μοναδικό δρόμο τους στη ζωή. Αυτά ακριβώς τα συναισθήματα, με ώθησαν να εγκαταλείψω κάθε άλλη δραστηριότητα στη φωτογραφία και να αφοσιωθώ στην βρεφική και παιδική φωτογραφία.
Είμαι πια σίγουρη: ποτέ δεν θα πάψω να συγκινούμαι τη στιγμή που εστιάζω το φακό μου στο προσωπάκι ενός νεογέννητου. Είμαι μάρτυρας στις πρώτες ώρες στη ζωή ενός ανθρώπου. Βλέπω μπροστά μου το απόσταγμα της αγάπης σε ένα εύθραυστο πλάσμα γεμάτο προοπτικές: αυτό το μικρό ανθρωπάκι αύριο μπορεί να γίνει ένας σπουδαίος εφευρέτης, ένας επιστήμονας, ένα καλλιτέχνης ή ακόμη κι ένας ηγέτης, αλλά πάντοτε θα είναι η κόρη ή ο γιος μιας μητέρας και ενός πατέρα. Αυτό είναι για εμένα το μεγαλύτερο προνόμιο, τιμή και απέραντη χαρά.

Ναταλία